Wat was het stil hè?

 

Geen verslag van mijn vakantie. Mijn twee weken Tsjechië, vol plezier en feest maar geschaduwd door stil gemis.

 

Geen verslag van Lowlands. Het gouden weekend waarin alles goed en mooi was en de rest van de wereld niet bestond.

 

Geen verslag van mijn gewaagde weekend alleen op Vlieland met 5000 anderen. Van mijn tranen midden in het bos, in het door de loofbomen gefilterde zonlicht onder melodieën en woorden die me bij de keel grepen.

Ik dacht dat ik het schrijven niet meer nodig had. Maar nu besef ik dat ik het genadeloos bij het verkeerde eind had.

 

Ik ben niet veranderd. Ik weet mezelf in veel situaties nog steeds geen houding te geven, zeg niet de juiste woorden op de juiste momenten, ben niet gezellig als dat van me verwacht wordt, kan nog steeds niet zorgeloos dansen en plezier maken zoals anderen dat altijd lijken te kunnen, voel me nog steeds altijd, overal een outsider die geen dingen zelf meemaakt, maar ze bekijkt vanaf een afstand. Als je het eerlijk wilt weten: ik zie een freak als ik in de spiegel kijk.

Om te schrijven moet je een beetje gek zijn, zei een schrijver ooit tegen me. Misschien kom ik er daarom niet onderuit. Het zit in mijn hoofd, in mijn hart, in mijn vingers.

Beste vriendjes, vriendinnetjes en ander gespuis,

Vanmiddag ben ik samen met mijn mooie Nokia op de trein gestapt. Ikzelf vond Beverwijk wel ver genoeg, maar mijn telefoon was bij aankomst ineens in geen velden of wegen (of tassen of zakken) te bekennen, dus ik vermoedde het ergste: het apparaat heeft zelfstandig een reisje Haarlem of verder gemaakt. Of ik ben gerold, dat sluit ik ook niet uit.

Na een korte zoektocht op het Young Art-festivalterrein waarbij ik heel meewarig werd aangekeken door alle festivalgangers en waar ik alleen Niels H. tegenkwam ("Heey! Oh.. Ben je aan het huilen?" "Eh.. ja. Laat maar, doei."), besloot ik maar snel terug naar huis te gaan.

In Beverwijk stapte ik in de trein terug naar huis, in toevallig precies dezelfde trein en precies dezelfde coupé als waar ik tijdens de heenreis had gezeten. Ik keek op de bank, onder de bank, tussen de bank, in de prullenbak, op de grond... maar geen telefoon. Enkele medereizigers hielpen me zoeken en een mevrouw was zo vriendelijk even naar mijn nummer te bellen. Ze kreeg mijn voicemail. Wat dus betekent dat die arme Nokia van mij waarschijnlijk in de handen van een niet-zo-heel-eerlijke vinder is beland. Ofwel: mijn telefoon is pleite.

Ik schoot de conducteur aan, maar die had geen telefoon gevonden of gekregen. Hij hielp me nog even zoeken en een aardige jongen leende me zijn telefoon om mijn simkaart te laten blokkeren. Thuis heb ik aangifte gedaan en de NS gemaild over deze onfortuinlijke gebeurtenis. Alles geregeld, zou je zeggen. Maar nu komt het: ik ben heel dom en naïef, want ik heb geen backup gemaakt van mijn lijst met contacten... Kom er maar in met die blondjes-grappen!

Om een lang verhaal kort te maken: zouden jullie me allemaal jullie 06-nummers kunnen mailen? Daar heb ik nu even niets aan, maar als ik (hopelijk volgende week) weer een nieuwe telefoon en een nieuwe simkaart heb, zou ik het fijn vinden als ik jullie ook daadwerkelijk kan bereiken. Mijn nummer is en blijft 06 xx xx 61 94.

Tot zover mijn poging om iets heel naars en vervelends heel leuk en gezellig te brengen. Ondanks deze mooie verpakking blijft de hele situatie natuurlijk gewoon ontzettend en ongelofelijk kut.

Hopende jullie hiermee voldoende geïnformeerd en gëentertaind te hebben... Bedankt voor de aandacht!

Liefs,
Tessa
 

 

Aan de ene kant is het fijn om dingen nog eens te lezen en een duidelijker beeld te vormen van de dingen en hoe ze gelopen zijn, om het beter te begrijpen. Echter, daar tegenover staat een veel hardere andere kant: hoe kan het dat iemand die nog niet zo heel lang geleden lieve dingen tegen me zei, zich binnen veertien dagen bedacht? Lieve woorden, complimentjes, mooie beloftes: whatever, ik geloof er niet echt meer in.

 

Ben ik de allerliefste? Welnee. Ben ik mooi? Mwah, er loopt wel beter rond. En als iemand me nu een bijzonder meisje noemt, haal ik onverschillig mijn schouders op. Het is niet veel meer waard, het zijn maar woorden. En woorden kun je blijkbaar heel gemakkelijk terugnemen; bewaar de bon, dan kun je ze  binnen veertien dagen ruilen.

Ik heb op het punt gestaan de grote Delete-knop van deze hele website in te drukken. Gewoon whoesh, weg met... hoeveel is het, zo'n 4 jaar aan Levenservaring en Dagelijkse Beslommeringen. Want wat moet je nou helemaal met een blog? Tegenwoordig heb je Twitter en Facebook om je kleine leed en mooie momenten wereldkundig te maken. In 140 tekens in plaats van 140 woorden.

Maar als ik dan eens rondkijk, dan twijfel ik en blijf ik weifelend uit de buurt van die knop. Ik heb al eens de grote fout gemaakt om negen schriftjes met puberale verhalen in de gleuf van de grote blauwe papierbak te schuiven. Het waren denk ik twee jaar van mijn leven die door mijn hand op de regels beschreven waren. In een immer veranderend handschrift. Soms slordig, soms netjes en zorgvuldig. Soms heb ik in kleine priegellettertjes de pagina van onder tot boven vol gekalkt omdat ik mijn verhaal kwijt móést. Ik weet zelfs nog dat ik een keer een geheim in een verzegelde envelop op één van de pagina's heb geplakt, om te voorkomen dat iemand anders dan ik het te weten zou komen.  

 

Op het eerste gezicht stonden er in die schriftjes alleen aanstellerige schrijfsels van een onzeker meisje van 15, 16 jaar oud. Dat was ook mijn gedachte op de dag dat de negen delen van mijn dagboek neerploften in de donkere container, tussen oude kranten, stukgelezen tijdschriften en betaalde rekeningen. Maar wat ik niet zag, was de bron van inspiratie die er in de schijnbaar waardeloze stukken verborgen lag; ik had mezelf opnieuw kunnen uitvinden uit de fragmenten in die dagboeken en mezelf kunnen smeden tot een hoofdpersoon in een roman. Ontzettend overtuigend natuurlijk, want hoeveel levensechter kan een personage mogelijkerwijs worden?

En daarom blijft deze site nog even bestaan. Als ik over vijf jaar terugkijk op wie ik nu ben, wil ik geen spijt hebben dat ik kostbare levenslessen ondankbaar heb weggeveegd van het internet.

Had ik dat maar bedacht!  

 

Dat is iets dat ik regelmatig denk, want alle briljante ideeën op deze wereld ontspruiten altijd aan andere breinen dan die van mij. Zo stond er afgelopen maandag een artikel in nrc next over een roman-als-veilingcatalogus. Dat is, ja echt, letterlijk een fictieve veilingcatalogus die een verhaal vertelt.

 

Bril-jant. Had ik dat maar bedacht!

 

Het boek heet Belangrijke voorwerpen en persoonlijke bezitingen uit de collectie van Lenore Doolan en Harold Morris, inclusief boeken, kleding en sieraden. Mond vol inderdaad, maar hoe geniaal is het om op deze manier een liefdesgeschiedenis te schrijven! De spullen vertellen het verhaal. Bedenk het maar.

 

Maandagavond tijdens het eten vertelde ik enthousiast over wat ik in de krant had gelezen. Maar ik leek de enige persoon aan tafel die zo razend benieuwd was naar dit bijzonder fascinerende boek. "Maar het is toch bijzonder!", riep ik uit. "Ja," zei m'n vader, altijd de leukste thuis, "een Russisch telefoonboek is ook bijzonder, dat ga je toch ook niet lezen..."

 

Soms, heel soms, vraag ik me wel eens af of ik als baby verwisseld ben in het ziekenhuis. Hoedanook, het boek is besteld.

Emiliana Torrini - Fireheads  

 

Mocht ik ooit eens een gebruiksaanwijzing voor mezelf schrijven, dan zou het allereerste onderwerp (in dit ongetwijfeld zeer dikke boekwerk) mijn intense, soms zelfs obsessieve nieuwsgierigheid zijn. Je hebt hier te maken met het meisje dat misschien niet zo goed kan acteren, maar dat wel heel goed en zeer overtuigend een verbaasd of verrast gezicht kan trekken als ze dingen te horen krijgt die ze in veel gevallen allang weet.

 

Toen ik klein was, vond ik een groot cadeau in de berging op zolder. Dat had Sinterklaas natuurlijk alvast gebracht, dacht ik, want dan hoefde hij er op pakjesavond niet meer mee te zeulen. Natuurlijk moest ik wel even kijken wat het was, gewoon even een hoekje lospeuteren, maar ik denk niet dat mijn ouders geweten hebben dat ik wist wat dat grote cadeau was, al voordat het uitgepakt was. Oh wouw, een tafelvoetbalspel, dat had ik nou nóóit verwacht. Ik bedoel maar.

 

Weten dat iets zo is, is nooit genoeg voor mij. Ik moet altijd weten wat erachter zit, wat de reden is, waarom iets is zoals het is. Pas dan heb ik rust.

 

Je hebt me de rug toegekeerd. Zonder uitleg, zonder reden, zonder excuses word ik heel ineens volslagen genegeerd. En als je me ook maar een béétje zou kennen zou je dat niet doen. Dan zou je namelijk weten dat je hiermee een ongekende onrust in mij zou aanwakkeren. Ik pieker, ik lig wakker, ik praat, ik schrijf... Maar het helpt niet, ik kom niet tot rust. De enige die weet wat de reden is ben jij; de rest van de wereld lijkt er niets van te snappen.

Ik was toch zo bijzonder?

Meende je ooit wel iets van wat je zei?

Heb ik mezelf voor de gek gehouden?

Je wou toch met me praten?

Waarom is het nu ineens helemaal stil?

Heb ik iets misdaan?

 

Er zijn waarschijnlijk maar een paar woorden nodig om mij weer rustig te krijgen. Dat hoeven niet eens aardige woorden te zijn. Ik wil echt niets meer van je. Maar mij zomaar achterlaten met zoveel vragen? Ik kan niet bedenken waar ik dat aan heb verdiend.

 

Voor de zoveelste keer deze winter dwarrelen grote vlokken naar beneden. Ze bedekken de grond met een koude, witte laag.

 

En voor de zoveelste keer deze winter ga ik onderuit.

 

Ik heb haast, ik onderschat het gevaar, ik denk dat het allemaal wel meevalt. Maar het is koud, het is glad, het is hard. Keer op keer ga ik onderuit, sta ik weer op, en loop ik door.

Als mijn eigen woorden tekortschieten, dan gebruik ik die van anderen...

 

There are very many things
I would like to say to you,
but I've lost my way
and I've lost my words.
There are very many places
I would like to go
but I can't find the key
to open my door.
The weight of my words-
you can't feel it anymore.
The weight of my words-
you can't feel it anymore.
There are very many ways
I would like to break the spell
you've cast upon me.
Because all the time
I sacrificed myself
to make you want me,
has made you haunt me.
The weight of my words-
you can't feel it anymore...  
Kings of Convenience - The Weight of My Words

Ik kan me al bijna niet meer voorstellen dat iemand die ik ken het onderstaande bericht nog niet gehoord heeft, maar we kunnen het niet vaak genoeg herhalen... Nu op 3VOOR12/Noord-Holland:

 

Het einde van de 'bakloze' periode is hoogstwaarschijnlijk in zicht

 

Het is alweer bijna twee en een half jaar geleden dat de deuren van poppodium De Bakkerij in Castricum werden gesloten. Het oude pand moest worden gesloopt en zo werd de Vereniging Vrienden Van De Bakkerij ‘bakloos’. De vrijwilligers lieten het er echter niet bij zitten: steeds opnieuw werd er gezocht naar een nieuw pand en naar nieuwe manieren om geld in te zamelen. Maar hoewel de vereniging veel goede respons kreeg en de georganiseerde activiteiten steeds buitengewoon succesvol waren, leek een nieuw pand steeds onhaalbaar.

 

lees verder...

... is mij op het lijf geschreven:

 

Fixkes - Ziede mij nog gere